groch konserwowy

Groch - choroby i szkodniki

CHOROBY I SZKODNIKI GROCHU SIEWNEGO ŁUSKOWEGO I CUKROWEGO

Przy opracowywaniu poszczególnych jednostek chorobowych korzystano z następujących pozycji literaturowych:

  1. Atlas chorób i szkodników roślin motylkowych grubonasiennych. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze, Praga; we współpracy z Państwowym Wydawnictwem Rolniczym i Leśnym, Warszawa ( w opracowaniu wykorzystano również zgromadzone w atlasie tablice z rycinami).
  2. Choroby roślin uprawnych; Z. Fiodorow, Z. Weber; 1996 r.
  3. Szkodniki roślin uprawnych M. Bunalski, J. Nowacki;1996 r.
  4. Choroby i szkodniki warzyw; J.Robak, K. Wiech; Kraków; 1998 r.
  5. “Integrowana ochrona roślin strączkowych przed chorobami, szkodnikami i chwastami” – Seminarium Poznań; 1999 r.
  6. Własne spostrzeżenia i obserwacje.

Zabiegi ochrony roślin należy wykonywać zgodnie z aktualnymi zaleceniami IOR Poznań i IW Skierniewice.

CHOROBY GRZYBOWE

 

Zgnilizna łodyg i korzeni grochu

* Czynnik chorobotwórczy;

Grzyb: Fusarium martii App. et Wr. var. pisi F.R.Jones

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Objawy mogą pojawiać na młodych roślinach, najczęściej jednak występuje w końcu czerwca i na początku lipca na roślinach starszych.

Najpierw żółkną dolne liście, potem stopniowo całe rośliny. Później liście brunatnieją i zasychają. Najdłużej zielone pozostają górne części nienaturalnie wydłużonych roślin. Charakterystycznym objawem jest porażenie całego systemu korzeniowego, wszystkich tkanek, a nie tylko wiązek naczyniowych jak w przypadku fusaryjnego więdnięcia grochu.

Źródłem pierwotnej infekcji są najczęściej zainfekowane nasiona i gleba. Grzybnia znajdująca się w glebie zakaża młode rośliny przez włośniki. W miejscu porażonych i zamierających tkanek tworzy się często różowawy nalot złożony ze strzępków grzybni i zarodników konidialnych. Rozwojowi choroby sprzyja ciepła i wilgotna pogoda w maju i czerwcu.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewa się nasiona zaprawione środkami grzybobójczymi z zawartością tiuramu, tiazolu i benzimidazolu, np. Sarfun T 450 FS
  • Usuwa się i niszczy pojedyncze rośliny z objawami infekcji
  • Usuwa się resztki roślinne po zbiorze i głęboko orze pole
  • Należy przestrzegać prawidłowego zmianowania z przynajmniej 4 – letnią przerwą w uprawie grochu na tym samym polu

 

Fusaryjne więdniecie grochu ( choroba świętojańska )

 

* Czynnik chorobotwórczy;

Grzyb Fusarium oxysporum Schlecht. var. pisi (Schlecht.) Snyd. et Hans i inne gatunki

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

W okresie wschodów patogen wywołuje zgorzele siewek.

Typowe objawy pojawiają się w okresie kwitnienia lub trochę wcześniej. Nasilają się w końcu czerwca do połowy lipca, gdy temperatura gleby wynosi ponad 250 C. Więdną całe rośliny poczynając od dołu, liście żółkną, skręcają się i zwisają. Następuje zahamowanie wzrostu i zamieranie całych roślin. Więdnięcie występuje na plantacji gniazdowo. Nasiona uzyskane z chorych roślin mają fatalna wartość siewną.

Źródłem infekcji pierwotnej są przede wszystkim resztki chorych roślin w glebie, w których zimują w postaci grzybni lub chlamydospor, jak również zakażone nasiona. Patogen w postaci grzybni i zarodników lokalizuje się na łupinie nasiennej oraz wewnątrz liścieni. Strzępki infekcyjne grzybów zakażają rośliny poprzez naturalne otwory, nie uszkodzona epidermę liścieni i włośników oraz przez zranienia korzeni. Na przekroju łodygi widać pomarańczowe lub brunatno-kasztanowe zabarwienie wiązek przewodzących. Rozwojowi chorób zgorzelowych sprzyja chłodna i wilgotna pogoda, a więdnięciom roślin wysoka temperatura gleby i powietrza.

Profilaktyka i zwalczanie

Objawy fuzarioz występują w ciągu całego okresu wegetacji, powodowane są zazwyczaj przez zespół gatunków. Zasady profilaktyki są takie same jak przy zgniliźnie łodyg i korzeni grochu.

 

 

Czarna plamistość grochu

* Czynnik chorobotwórczy:

Grzyb; Ascochyta pinodes Jones / stadium workowe Mycosphaerella pinodes (Berk. et Blox.) Vestergren.

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Patogen poraża całą roślinę, korzenie, łodygi, liście, kwiaty, strąki i nasiona. Początkowo na łodygach i liściach występują nieregularne, ciemne punkty, smugi, czasem plamy, w późniejszym okresie porażenie opanowuje całą łodygę. Przy bardzo silnym porażeniu tworzą się rany, które mogą być powodem łamania się roślin. Plamy są barwy ciemnobrunatnej z charakterystycznym ciemnym środkiem, są obrzeżone ciemniejszą bardziej wypukłą obwódką niż u Ascohcyta pisi. Dojrzałe plamy są współśrodkowo strefowane. Objawy zmieniają się w zależności od wieku i stopnia porażenia roślin. Na strąkach choroba występuje w postaci plam najpierw małych, a potem zlewających się, brunatnych lub czarnofioletowych. W stadium siewek następuje czernienie i gnicie szyjki korzeniowej.

Patogen w formie grzybni przenosi się przede wszystkim z nasionami. Prawdopodobnie zimuje też w porażonych resztkach roślin pozostawionych na polu. Silnie porażone nasiona nie kiełkują albo dają siewki szybko zamierające. Mniej porażone nasiona wydają słabsze rośliny, które ulegają zgorzeli łodyg. W okresie wegetacji grzyby te rozprzestrzeniają się za pomocą zarodników konidialnych wytwarzanych w piknidiach. Występowaniu tej choroby sprzyjają tereny wilgotne i obfitujące w mgły oraz częste i drobne opady.

Profilaktyka i zwalczanie

  • Wysiewa się nasiona zdrowe, pozbawione nawet najmniejszych plam
  • Wysiewa się nasiona kompleksowo zaprawione środkami grzybobójczymi.
  • W okresie wegetacji na plantacjach nasiennych ogranicza się rozwój choroby przez opryskiwanie plantacji preparatami zawierającymi ditiokarbaminiany i węglowodory aromatyczne.
  • Należy przestrzegać prawidłowego zmianowania z przynajmniej 4 – letnią przerwą w uprawie grochu na tym samym polu.

 

 

Askochytoza grochu, Askochytoza korzeni grochu

* Czynnik chorobotwórczy:

:Grzyby; Ascochyta pisi Lib.;Ascochyta pinodela Jones

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Choroba występuje powszechnie w rejonach uprawy grochu. Atakuje podziemne i nadziemne części roślin przez cały okres wegetacji. Grzyb Ascochyta pisi poraża przede wszystkie nadziemne części roślin. Plamy są brunatne, w środku jaśniejsze z licznymi piknidiami i dobrze widocznym ciemnobrunatnym brzegiem. Na strąkach występują okrągłe plamy z widocznymi wgłębieniami, często zlewające się. Grzyb przerasta przez okrywę i poraża nasiona, które mają szarobrunatną barwę i zazwyczaj są pomarszczone.

Grzyb Ascochyta pinodela atakuje system korzeniowy wschodzących roślin. Porażone siewki najczęściej zamierają i są źródłem wtórnej infekcji. Na liściach pojawiają się rozsiane, współśrodkowo strefowane, brunatne plamy. Środek plam jest zwykle najciemniejszy brzegi znacznie jaśniejsze. Na strąkach porażenie występuje w postaci drobnych, brunatnych lub czarnych, często zlewających się plam, ułożonych pod kątem do długiej osi strąka.

Patogen przenosi się głównie z resztkami chorych roślin oraz z nasionami, na których może przetrwać do7 lat. W okresie wegetacji zarodniki konidialne rozprzestrzeniają się z kroplami deszczu. Rozwojowi choroby sprzyja wysoka wilgotność powietrza (90%), natomiast w wilgotności poniżej 80% następuje zahamowanie procesu infekcyjnego.

Profilaktyka i zwalczanie

* Zasady zwalczania i profilaktyki chorób wywołanych przez gatunki rodzajów Ascochyta i Mycosphaerella są te same.

 

 

Mączniak prawdziwy grochu

* Czynnik chorobotwórczy:

:Grzyb Erysiphe pisi Syd.

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Pasożyt poraża wszystkie nadziemne części roślin, które są w końcowym okresie wegetacji; choroba dotyczy przede wszystkim odmian późno dojrzewających. Charakterystyczny mączysty, biało szary nalot pojawia się najwcześniej na najstarszych liściach, potem na całych roślinach. Silnie porażone rośliny żółkną i przedwcześnie zamierają.

Grzyb zimuje w resztkach porażonych części roślin, na wielu chwastach i nasionach. W czasie wegetacji wiatr rozsiewa zarodniki konidialne, które powodują wtórną infekcję roślin i rozprzestrzenianie się choroby.

Patogen ma najbardziej sprzyjające warunki, gdy w ciągu dnia jest sucho i ciepło a w nocy jest chłodniej i występuje rosa.

Profilaktyka i zwalczanie

W przypadku dużego zagrożenia chorobą, np. plantacje nasienne, należy przeprowadzić zabiegi chemiczne preparatami siarkowymi

*Grochowiny silnie opanowane przez mączniaka mogą być źródłem infekcji w następnym roku, dlatego należy je spalić.

 

 

Mączniak rzekomy grochu

* Czynnik chorobotwórczy:

:Grzyb Peronospora viciae (Berke) Casp.f.sp.pisi

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Choroba ujawnia się na liściach i przylistkach w postaci nieregularnych, bardziej lub mniej kanciastych, żółto oliwkowych plam. Później plamy brunatnieją. Na dolnej stronie blaszki liściowej, pojawia się obfity, fioletowo szary czasem jasno wiśniowy, obfity nalot, który tworzony jest przez trzonki konidialne wyrastające z aparatów szparkowych liści. Podobne objawy występują również na strąkach porażonych roślin.

Źródłem pierwotnej infekcji jest grzyb, który zimuje w resztkach roślin i w nasionach. Źródłem wtórnej infekcji są zarodniki konidialne, które z łatwością rozprzestrzeniają chorobę podczas dżdżystej pogody i wysokiej wilgotności powietrza.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Plantacje zakłada się na stanowiskach przewiewnych, z dala od zbiorników wodnych.
  • W okolicach zagrożonych występowaniem tej choroby, wysiewa się nasiona zaprawione .
  • Ochrona chemiczna prowadzona w trakcie wegetacji jest mało skuteczna.

 

CHOROBY WIRUSOWE

 

Żółta mozaika fasoli (BYMV)

* Czynnik chorobotwórczy:

Wirusy, grupa Potyvirus;

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwój patogena.

Choroba ujawnia się na grochu w końcu maja lub na początku czerwca, krótko po pojawieniu się mszyc, które przenoszą wirusa z roślin wieloletnich, np. koniczyny czerwonej.

Pierwszym objawem jest przejaśnienie nerwów liści i przylistków, po kilku dniach pojawia się charakterystyczna mozaika. Wzrost chorych roślin jest zahamowany, liście drobniejsze, a nasiona wytworzone mniejsze, częściej porażone pasożytniczymi grzybami. Wirus nie przenosi się przez nasiona grochu.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewać odmiany odporne na BYMV.
  • Plantacje zakładać w odległości 200-300 m od wieloletnich roślin motylkowych.
  • Zwalczać mszyce, które przenoszą wirusa.

Ostra mozaika grochu (PEMV)

* Czynnik chorobotwórczy:

Wirusy, grupa Enamovirus;

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwój patogena.

Na plantacjach grochu z późnych wysiewów może wystąpić silne porażenie, szczególnie w lata sprzyjające mszycom. Pierwsze objawy to rozjaśnienie nerwów na listkach i przylistkach. Później pojawiają się jasnozielone, przeświecające plamy, które układają się wzdłuż nerwów. Na spodniej stronie liści, często na nerwach i oraz na strąkach pojawiają się wyrostki tkankowe tzw. enacje. Jest to najważniejsza cecha diagnostyczna tej choroby. Liście bywają zmniejszone, skędzierzawione, wierzchołek rośliny pokrzywiony. Roślina przyjmuje pokrój rozetkowy, spowodowany zahamowaniem wzrostu. Zielone strąki są pokrzywione, często zniekształcone. Wirus przenoszony jest przez mszyce w sposób trwały, nasiona go nie przenoszą.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewać odmiany tolerancyjne na PEMV.
  • Plantacje zakładać w odległości 200-300 m od wieloletnich roślin motylkowych.
  • Zwalczać mszyce, które przenoszą wirusa.

 

Mozaikowe zwijanie się liści grochu (PSbMV)

* Czynnik chorobotwórczy:

Wirus; grupa Potyvirus

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwój patogena.

Charakterystycznym objawem są podwijające się liście grochu, objawy mogą być łatwo maskowane i mylone z objawami natury fizjologicznej. Obserwuje się również przejaśnienia nerwów i rozetowatość górnych części roślin. Kwiaty są zniekształcone, często sterylne, strąki drobne a w nich nieliczne zniekształcone nasiona. Wirus występuje niekiedy bezobjawowo, jest mało stabilny, przenoszony przez mszyce w sposób nietrwały lub półtrwały. Źródłem pierwotnej infekcji są nasiona.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewać zdrowy materiał siewny.
  • Zwalczać mszyce, które mogą przenosić wirusa.

Usuwać z plantacji chore rośliny.

 

 

Wirus wczesnego brązowienia grochu (PEBV)

* Czynnik chorobotwórczy:

Wirus;

 

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Wektorem tej choroby są nicienie z rodzaju Trichdorus, żyjące w glebie, przenosi się również z nasionami grochu nawet do kilkudziesięciu %. Wirus jest bardzo stabilny i trwały, powoduje, zahamowanie wzrostu i bardzo charakterystyczne brunatnienie i zamieranie szczytu roślin. Na roślinie zdarzają się brunatne strąki pozbawione nasion. Z czasem całe rośliny zamierają. Mogą występować utajone infekcje systemiczne.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewać zdrowy materiał siewny, wolny od wirusów.
  • Usuwać z plantacji chore rośliny.

 

 

SZKODNIKI GROCHU

 

 

Mszyca grochowy (Acyrthosiphon pisum Har.)

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Mszyca powszechnie występuje w całym kraju, należy do groźnych szkodników grochu. Tworzą duże kolonie na wierzchołkach i łodygach. Zarówno postacie dorosłe jak i larwy wysysają soki z pędów, liści, kwiatów i młodych strąków. Zaatakowane części roślin ulegają zniekształceniu, żółkną i więdną. Mszyca jest wektorem wielu chorób wirusowych. Pierwsze pokolenie pojawia się w maju. Mszyce w drugim pokoleniu są bezskrzydłe i żyworodne, w pozostałych pokoleniach częściowo uskrzydlone. Po przegęszczeniu się kolonii postacie uskrzydlone przelatują na inne rośliny. Rozwój i liczba pokoleń zależą od warunków meteorologicznych. Najbardziej sprzyja rozwojowi mszycy ciepła i umiarkowanie wilgotna pogoda. Natomiast temperatura poniżej 160 C, zimne i obfite deszcze, suche wiatry i długotrwałe susze hamują rozwój i ograniczają liczebność tego szkodnika. Mszyca zimuje w formie jaj na wieloletnich roślinach motylkowych.

Próg szkodliwości – od początku kwitnienia 20% roślin zasiedlonych w stopniu słabym.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Groch wysiewać jak najwcześniej wiosną i daleko od plantacji wieloletnich.
  • W przypadku masowego porażenia stosować zarejestrowane insektycydy

 

 

 

Oprzędziki; pręgowany i wielożerny (Sitona sp.).

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Oprzędziki żerują na młodych roślinach bardzo powszechnie. Znaczenie ich wzrasta szczególnie gdy wiosną brakuje opadów i jest chłodno, i rozwój grochu jest powolny. Chrząszcze wczesną wiosną opuszczają zimowe kryjówki i przemieszczają się na plantacje wschodzących roślin grochu. Uszkadzają pęczniejące nasiona, pojawiające się liścienie. Wygryzają na brzegach liści płytkie, półkoliste zatoczki. Największą liczbę wyżerek obserwuje się na czterech pierwszych liściach grochu. Szkodliwe są głównie larwy, które wylęgają się z jaj złożonych na powierzchni gleby w pobliżu szyjki korzeniowej. Larwy wchodzą do ziemi i żywią się zawartością brodawek korzeniowych i korzonkami. Uszkodzone brodawki gorzej wiążą azot, a to prowadzi do osłabienia rozwoju roślin, które gorzej kwitną i wydają mniej strąków. Szkodnik przepoczwarcza się w glebie, chrząszcze nowego pokolenia pojawiają się w lipcu.

Zimują postacie dorosłe .

Próg szkodliwości: od wschodów do stadium 2-3 liści – 2 chrząszcze na1 m2 .

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wczesną wiosną wysiewać nasiona zaprawione odpowiednią zaprawą, np. Marshal 250 DS. w ilości 5g/kg nasion.
  • W razie konieczności niszczyć żerujące chrząszcze przez opryskiwanie roślin zarejestrowanymi insektycydami, np. Decis 2,5 EC.

 

 

Pachówka strąkóweczka (Epinotia nigricana H. S.).

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Pachówka strąkóweczka należy do bardzo groźnych szkodników, powszechnie występuje w Polsce. Zimują gąsienice w ziemi na głębokości ok.10 cm. W maju tuż pod powierzchnią następuje przepoczwarzenie. Motyle latają nocą. Samica składa jaja na działkach kielicha kwiatowego, na liściach, przylistkach i na łodygach. Wylęgłe gąsienice wgryzają się do strąka gdzie żerują na nasionach i rozwijają się. Ponad to gąsienice zanieczyszczają strąk odchodami, wylinkami i przędzą. W strąku żeruje tylko jedna gąsienica. Uszkodzone nasiona tracą zdolność kiełkowania i wartość spożywczą. Z dojrzewających strąków gąsienice wygryzają się i opuszczają się na przędzy do gleby. Pojawia się tylko jedno pokolenie szkodnika w ciągu roku. Susza lub nadmierne opady w maju, zwiększają śmiertelność gąsienic i poczwarek pachówki. Liczne opady oraz niska temperatura w czerwcu ograniczają lot motyli. Wczesne odmiany grochu są mniej porażane przez pachówkę niż późniejsze.

Próg szkodliwości w okresie formowania się strąków – 1 złoże jaj na 3 roślinach z 25 badanych. W ustaleniu terminu wylotu pachówki pomocne są pułapki fermonowe.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Unikać uprawy grochu na stanowiskach zbytnio osłoniętych od wiatru.
  • Głęboka orka po zbiorze roślin żywicielskich utrudnia przeżycie zimujących gąsienic.
  • Po przekroczeniu progu szkodliwości zastosować w momencie wylęgu larw zwalczanie chemiczne, np.Sumi Alpha 050 EC w ilości 0,2-0,25 l/ha.

 


Paciornica grochowianka (Contarinia pisi Winn.)

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

Paciornica występuje dość powszechnie w północnej części Polski, w rejonach gdzie uprawia się groch. Jest to niewielka, 2-milimetrowa muchówka, wyglądem przypominająca komara. Zimują larwy w wierzchniej warstwie gleby, wiosną gdy ta warstwa ogrzeje się do temperatury 15 0 C następuje przepoczwarzenie. Najczęściej w czerwcu wylatują postacie dorosłe. Samica składa jaja w złożach, do pąków kwiatowych, na wewnętrznej stronie płatków kielicha, na młodych strąkach lub na liściach wierzchołkowych. Larwy wysysają soki z młodych tkanek, kwiaty rozrastają się nadmiernie i zasychają, pąki kwiatowe opadają. Larwy są przeźroczyste potem białe, wrzecionowate zdolne do wykonywania skoków. Muchówki drugiego pokolenia pojawiają się w lipcu i te larwy żerują wyłącznie w strąkach, na powierzchni nasion. Strąki karłowacieją, od wewnętrznej strony pokryte są białawym nalotem z włókien, nasiona są zniekształcone.

Próg szkodliwości: 1 złoże jaj na kwiatach 3 roślin

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Stosowanie izolacji przestrzennej nowych zasiewów grochu od zeszłorocznych plantacji.
  • W razie konieczności, w okresie masowego nalotu muchówek zastosować zwalczanie chemiczne, np.Decis 2,5 EC w ilości 0,2-0,35 l/ha

 

Strąkowiec grochowy (Bruchus pisorum L.)

Występowanie, objawy chorobowe i warunki rozwoju patogena.

W ostatnich latach wzrasta liczebność tego szkodnika. Odmiany grochu cukrowego wydają się bardziej podatne na strąkowca niż odmiany grochu łuskowego. Chrząszcze strąkowca grochowego zimują w polu i w nasionach, które przechowywane są w magazynach. Wylot następuje w początkowym okresie kwitnienia grochów. Po krótkim żerowaniu wiosną samica składa jaja na młodych strąkach. Larwy po wgryzieniu się do wnętrza nasion linieją i tracą nogi. W jednym strąku może rozwinąć się tyle larw ile jest nasion. Larwy wydrążają nasiona w ten sposób, że zewnętrzna łupina nasienna jest nienaruszona. Na uszkodzonych nasionach widoczne są cienkie wieczka, które przykrywają okrągłe otwory. Larwy przepoczwarzają się wewnątrz nasion. Podczas wylotu chrząszcze usuwają wieczka, pozostawiają nasiona o znacznie zmniejszonej wadze i kiepskiej wartości siewnej.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Wysiewać nasiona wolne od strąkowców
  • Jak najwcześniej przeprowadzać zbiór grochu
  • W razie konieczności przeprowadzić zabiegi chemiczne w początkowym okresie zakwitania roślin i kilka dni później, np. Larvin 375 S.C, w ilości 1l/ha.

Choroby powodowane innymi czynnikami

 

Objawy niedoboru fosforu

Objawy braku fosforu pojawiają się najpierw na najstarszych liściach, na których może wystąpić nekroza tkanki przewodzącej. Wzrost roślin zostaje zahamowany. Rośliny są małe o ograniczonym systemie korzeniowym, cienkich łodygach i drobnych liściach. Dalsze symptomy niedoboru fosforu to zniekształcone kwiaty i strąki, w których znajdują się drobne nasiona o niskiej zdolności kiełkowania.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Utrzymywać prawidłowy odczyn gleby, między lekko kwaśnym a obojętnym.
  • Na podstawie przeprowadzonych analiz gleby stosować nawożenie fosforowe.
  • Gdy na roślinach występują braki fosforu wykonać zabieg dolistnego nawożenia roślin, np.Basfoliarem 6-12-6.

 

 

 

Objawy niedoboru magnezu

 

Niedobory magnezu ujawniają się zawsze na starszych liściach. Między nerwami pojawia się chloraza, która przybiera najpierw zabarwienie bordowe, a następnie przechodzi w całkowitą nekrozę tkanki.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Utrzymywać właściwy odczyn gleby, stosując wapno magnezowo-tlenkowe, magnezowo-węglanowe lub dolomit.
  • Gleby o uregulowanym odczynie pH ale o niskiej zasobności w magnez należy nawozić siarczanem magnezu, kizerytem albo nawozami NPK+Mg
  • Gdy na roślinach występują objawy niedoboru magnezu wykonać zabieg dolistnego nawożenia roślin, np.Basfoliarem 36 Extra.

 

 

 

Objawy niedoboru boru

Pierwsze oznaki niedoboru boru mogą wystąpić już w fazie zielonego pąka, w postaci zniekształcenia stożka wzrostu. Następnym sygnałem jest nekroza stożków wzrostu pędu głównego, która z czasem przechodzi w chlorazę i nekrozę górnych liści. W wyniku całkowitego zahamowaniu wzrostu pędu głównego rośliny tworzą się liczne oddolne pędy boczne.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Stosować doglebowo nawozy wieloskładnikowe zawierające w swoim składzie bor.
  • Gdy na roślinach występują objawy niedoboru boru wykonać zabieg dolistnego nawożenia roślin specjalnymi nawozami borowymi, np. Soluborem DF, który zawiera 17,4 % B w postaci łatwo dostępnej dla roślin.
  • Można zastosować dokarmianie dolistne wieloskładnikowymi nawozami, np.Basfoliarem 36 Extra.

 

Objawy niedoboru molibdenu.

Niedobór molibdenu zakłóca właściwy rozwój bakterii brodawkowych. Charakterystycznym objawem jest blednięcie liści. Potem liście zwijają się, a przy ostrym niedoborze występuje chlorotyczna nekroza.

Profilaktyka i zwalczanie:

  • Niedobory molibdenu można likwidować przez wapnowanie gleb, gdyż przy odczynie obojętnym i zasadowym pierwiastek ten przechodzi w formy bardziej ruchliwe i dostępne dla roślin
  • Gdy na roślinach występują objawy niedoboru molibdenu można zastosować dokarmianie dolistne wieloskładnikowymi nawozami, np.Basfoliarem 36 Extra

Zasada ogólna; Nawozy dolistne w uprawach grochu stosuje się w dwóch terminach:

  •  
      • pierwszy do fazy zielonego pąka
      • drugi bezpośrednio po kwitnieniu

Realizacja: Trol Intermedia

facebook